Άγριος ξυλοδαρμός μετανάστη από την Ομάδα ΔΙΑΣ

Το Βιντεο που ΠΡΕΠΕΙ να δουν ΟΛΟΙ οι ΕΛΛΗΝΕΣ!

Φάκελος "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ"

ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ VS ΒΟΡΙΔΗ

Η προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΝ τον Ιούνη του 1989

ΑΧ ΚΟΥΒΕΛΑΚΙ ΚΟΥΒΕΛΑΚΙ

Εύγε, εύγε, Φώτη! Μέχρι στιγμής σκίζεις, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, κι ας ξεφουσκώνει λιγάκι το κόμμα σου στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Δεν σου το ’χα με τίποτα, τ’ ομολογώ με το χέρι στην καρδιά και κάνω επ’ αυτού την συντριπτική αυτοκριτική μου. Σ’ έβλεπα, επί Συνασπισμού και ΣΥΡΙΖΑ, να ποζάρεις με το ολίγον αριστοκρατικό, ολίγον μεσοαστικό στυλάκι σου, σ’ άκουγα να μιλάς με κείνη την παλιομοδίτικη δικηγορίστικη καθαρεύουσα, διάβαζα τα θεσμολαγνικά κείμενα και τις ανιαρές συνεντεύξεις σου και έλεγα, δεν μπορεί με τίποτα να βγει απ’ το μαντρί το παλικάρι, θα το φάνε με τη μια -είτε οι λύκοι, είτε και τα ίδια τα πρόβατα (περνώντας τον, τα τελευταία, για δροσερό αναλώσιμο χορταράκι).
Διαψεύστηκα πανηγυρικώς! Διότι όλα, μα όλα, όσα μέχρι τώρα έκανες σου βγήκαν, όπως ακριβώς έβγαιναν μέχρι πρότινος και στον εφεδρικό της άλλης πλευράς, τον Καρατζαφέρμαγκα, που του χάλασε η ρέντα στην τελευταία ζαριά. Έφυγες θορυβωδώς από το κόμμα σου την κατάλληλη στιγμή, στην κατάλληλη κομματική διαδικασία. Δημιούργησες άρον-άρον τη «Δημοκρατική» σου Αριστερά (σε ευφυέστατη αντίστιξη με τη λοιπή «αντιδημοκρατική» τοιαύτη), απαγόρευσες τις τάσεις (εσύ, που τόσο επέμενες επί ΣΥΝ στη νομιμοποίησή τους), όρισες την υπευθυνότητα του «αριστερού» σου λόγου ως κόκκινη γραμμή του κόμματός σου (σε ευφυέστατη, επίσης, αντίστιξη με την «ανευθυνότητα» των μη ενδιδόντων-εκδιδομένων στην εξουσία αριστερών σου αντιπάλων), τσίμπησες το 1% στην πρώτη σου δημοσκοπική καταγραφή, απογειώθηκες απίστευτα εν συνεχεία, φτάνοντας κάποτε να ποζάρεις μέχρι και στη δεύτερη θέση των σχετικών πινάκων, διέσωσες το ΠΑΣΟΚ στο παραπέντε, προτείνοντας ως δημάρχους κοινής αποδοχής τον αγοραίο μάγκα στη Θεσσαλονίκη και τον ανεκδιήγητο γιαπάκο στην Αθήνα, και διατηρείς και σήμερα, παρά το προαναφερθέν δημοσκοπικό ξεφούσκωμα, την πρωτιά σε δημοφιλία μεταξύ των πολιτικών αρχηγών!
Παρακολουθώ, ως εκ τούτων, προσεκτικά τις δηλώσεις σου, περί μελλοντικού σεβασμού και απόλυτης τήρησης των τροϊκανοδανειακοαποδιαρθρωτικών δεσμεύσεων της χώρας (υποσχόμενος ταυτόχρονα ν’ αναζητήσεις… διαφυγές), περί κεντροαριστερής (κλείσιμο ματιού: εν απολύτω ανάγκη και κεντροδεξιοαριστερής) κυβερνητικής προοπτικής του κόμματός σου κ.λπ. Παρακολουθώ επίσης τις στελεχάρες σου: τον παγκαλοειδή στο ύφος και τα λόγια Ψαριανό, τον γραμμιτζή ρεαλιστή Μαργαρίτη, τον άμοιρο πάσης προηγηθείσης ευθύνης πασόκο Αμοιρίδη και άλλους πολλούς κρυπτοπασόκους ή άρτι ανανήψαντες μέσω της κολυμβήθρας σου παλαιοπασόκους, που προετοιμάζουν άρον-άρον το εφεδρικό σας αύριο (ή μεθαύριο). Οπότε μου σηκώνεται, εμού του ανεύθυνου αριστερού, η τρίχα κάγκελο. Και δεν θα μου ’πεφτε λόγος επ’ αυτού, αν ρητώς και ευθέως εγκαθιστούσες την παρέα σου εκεί που πραγματικά ανήκει, στα κυριλάτα φέουδα των μελλοντικών συμμάχων σου, όπου γίνεσαι αποδεκτός μετά βαΐων και κλάδων.
Στο περιβόλι της Αριστεράς, όμως, στο οποίο εδώ και πολλά χρόνια (ήδη πολύ καιρό πριν ιδρύσεις τη ΔΗΜΑΡ σου) είσαι, από ιδεολογικοπολιτικής και συναισθηματικής απόψεως, ανεπιθύμητος, γιατί συνεχίζεις να σουλατσάρεις επίμονα, γυρεύοντας νομιμοποίηση στα ετερόνομα σχέδιά σου και επιδιώκοντας το (απολύτως αδύνατο στις μέρες μας) συνολικό ξεδόντιασμα της κατά τα πρότυπα των ιταλών ομοίων σου; Πότε, επιτέλους, θα το πάρεις απόφαση, πως δεν σε παίρνει;

Ν. Κουνενής
kounenik@yahoo

κουφάλες

71

Ένα συγκλονιστικό κείμενο που προκαλεί συγκίνηση και προβληματισμό δημοσίευσε ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης για τον Δημήτρη Χριστούλα τον οποίο γνώριζε από μικρό παιδί.

Ο τραγουδοποιός, με αφορμή το τραγικό περιστατικό, μιλάει για τον αυτόχειρα αλλά καταλήγει απευθυνόμενος στο σύνολο του πολιτικού συστήματος και όσους το απαρτίζουν με μια ερώτηση γεμάτη οργή και θλίψη.

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενό του:

Στο σχολείο μας έμαθαν ότι, για τους εκλιπόντες, δε λες ποτέ «Ο κύριος» ή «Η κυρία», αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι στο σχολείο μάθαμε μόνο άχρηστα πράματα- άσε που σε λίγο δεν θα υπάρχουν καν σχολεία.

Τον κύριο Δημήτρη Χ. τον ήξερα από παιδί.

Στην ίδια γειτονιά, στους Αμπελόκηπους, εγώ στην Αργολίδος, εκείνος στη Βελεστίνου.

Με την κόρη του ήμαστε συμμαθητές απ' το Δημοτικό μέχρι τη Γ Λυκείου, φίλοι εγκάρδιοι, μεγαλώσαμε σαν αδέρφια, κολλητοί στη γειτονιά και στο σχολείο, παρέα στα πάρτι, σύντροφοι στις πορείες, μετά χαθήκαμε, εκτός από κάτι σποραδικά τηλέφωνα και καφέδες, αλλά πάντα με την επίγνωση ότι είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, σ' ένα παρελθόν τόσο ακαθόριστα μακρινό που νομίζω ότι το έζησε άλλος.

Ο κύριος Δημήτρης Χ. είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα φανταζόμουν μ' ένα όπλο στο χέρι.

Μειλίχιος, πράος, μ' ένα αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη, λες και ήξερε κάτι που εμείς αγνοούσαμε, μας αγαπούσε και μας καμάρωνε- δεν το λέω γιατί έφυγε, το λέω γιατί είναι η αλήθεια.

Ένας κοντός, μικροκαμωμένος ανθρωπάκος, λιπόσαρκος, μ' ένα ανεπαίσθητο ψεύδισμα που τον έκανε ακόμα πιο συμπαθή, βαθιά καλλιεργημένος, βαθιά πολιτικοποιημένος, βαθιά τρυφερός- δεν μπορεί, κάπου πολύ βαθιά θα 'χε κρυμμένα και τα κουσούρια του, αλλά εγώ δεν τα έβλεπα.

Με τον πατέρα μου ήταν συνάδελφοι, φαρμακοποιοί, είχαν πάντα έναν καλό λόγο ο ένας για τον άλλο- ο μπαμπάς μου δεν μπορεί να το χωνέψει.

Κανείς μας δεν μπορεί να το χωνέψει.

Ο κύριος Δημήτρης Χ. έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ότι "αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ".

Ο κύριος Δημήτρης Χ. με καλάσνικοφ στο χέρι, είναι η απόλυτη ανορθογραφία.

Αν δεν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του, στρέφοντας το όπλο στον εαυτό του στις 9 το πρωί στο Σύνταγμα, θα έλεγα ότι είναι μια απ' τις πιο αστείες εικόνες που μπορώ να φανταστώ.

Κανείς δε γελάει.

Πως τα φέρνει η ζωή- αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ κακό χιούμορ.

Όταν έγραφα πριν δέκα μέρες για τα γερόντια που σαλτάρουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα επιβεβαιωνόμουν τόσο σύντομα- και μάλιστα από έναν «δικό μου» προσφιλή ηλικιωμένο.

Έχω να πω πολλά.

Δεν θα τα πω.

Μόνο ένα ερώτημα απευθύνω προς όλους εκείνους που, αφού πρώτα έστειλαν τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στο φόβο, στην εξαθλίωση και την απόγνωση, έχουν και το θράσος να δηλώνουν συγκλονισμένοι απ' το συμβάν:

Ρε κουφάλες, ο καθρέφτης σας, έχει αρχίσει να σας φτύνει ή ακόμα το σκέφτεται;

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ - Εκπομπή ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ [29-3-2012]